...Unspeakable...

posted on 24 May 2008 20:40 by pukull  in punch
...Unspeakable...
 
จะเริ่มต้นด้วยอะไรดี
 
เอาเป็นว่า เอนทรี่นี้หดหู่
 
ไม่อยากแบกรับอะไรก็เชิญออกไปซะ
 
 
 
 'ขอบคุณค่ะ'
 
 
 
 
---------------
 
รู้ว่าทุกคนเคยมีความท้อมาเหมือนกัน แม้จะเป็นคนละเส้นทาง
 
คนละความหมาย
 
คนละความฝัน
 
คนละรูปแบบ
 
แต่มันก็ถูกเรียกว่า"ความท้อ" 
 
เช่นกัน...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ฉัน ยอมรับ ความท้อ มีอยู่ทุกหย่อมหญ้า
 
แม้แต่คนที่อยู่สูงระฟ้า ก็ยังท้อได้
 
ฉันเป็นเพียงแค่เศษดิน หิน ขอนไม้
 
....กว่าจะอาจเอื้อมถึงฟากฟ้า ก็ท้อ เช่นกัน...
 
 
 
 
แต่ก่อน ท้อ เมื่อไหร่ ก็มีพ่อแม่ คอยให้กอด
 
แต่ว่า
 
ตอนนี้ต่อให้พวกท่านมายืนอยู่ตรงหน้า
 
ก็กอดไม่ได้
 
แม้แต่จะพูดด้วย ก็ยังยาก
 
ไม่ทราบเพราะวัยที่ต่างกันเกินไป จนยากจะเข้าใจ
 
หรือเพราะไอ่พี่ชายบรรลัย ที่พ่อแม่รักหัวปักหัวปำ
 
....
 
จะเหตุผลใดๆ ก็เจ็บเท่ากัน
 
 
 
 
 
คิดถึง บางคนอาจใช้กับคนที่อยู่ไกลแสนไกล
 
แต่ว่า
 
ตอนนี้ ซึ้งใจแล้ว
 
ต่อให้อยู่ตรงหน้า ใกล้แค่เอื้อมมือคว้า
 
คำว่า คิดถึง ก็ยังคงสร้างความเจ็บระทมรวดร้าวราวลมหนาวที่ไร้ซึ่งความปราณี
 
คิดถึง
คิดถึง
 
 
 
....
 
 
 ฉันยังคงเฝ้าพรรณาถึงความคิดถึง พร่ำพูดถึงคำว่าคิดถึง ร่ำร้องด้วยความคิดถึง
 
'คิดถึง'
 
'คิดถึง'
 
อย่างนี้เรื่อยไป 
 
ในทุกอณูความคิดที่เอ่อล้นด้วยความคนึงหา
 
ในทุกช่วงกาลเวลาที่เฝ้าคิดคำนึง
 
ในกลิ่นไอความเศร้า ความคิดถึง...
 
พ่อคะ
 
แม่คะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ท่านจะรู้ไหม ว่าลูกคนนี้
 
คิดถึง
 
ท่าน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

อ๋าาาาา เศร้าแทน
เดี๊ยนว่าพ่อแม่ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าลูกรักตัวเอง

แต่แต่ละคนจะมีการแสดงออกที่แตกต่างกันออกไป (อยากเดี๊ยนไล่ปล้ำพ่อตัวเอง 55+)

เอิ้ม..เดี๊ยนก็ปลอบคนไม่ค่อยเป็น
เอาเป็นว่าไปบล๊อกเดี๊ยนสิเคอะ
เพิ่งอัพเอนทรี่ช่วยเพื่อนมนุษย์
55+sad smile

#1 By Madam ทรามไว ♥~ on 2008-05-24 21:03

อืม...มันเป็นเรื่องที่พูดยากค่ะ

สำหรับพี่ สิ่งเดียวที่ทำให้พี่หมดกำลังใจและรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าก็คือบุพการีนี่แหละ ยิ่งเขารักเราเท่าไหร่ พี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าการกระทำของเขามันสร้างความเจ็บปวดให้พี่มากขึ้นเท่านั้น แต่พี่ก็ยังอยู่มาได้ อยู่อย่างเหงาๆกับน้ำตาแบบเนี้ย

มันเป็นการแสดงความรักแบบที่เราไม่ต้องการ แต่อย่างน้อยเขาก็รักเรานะคะ ร้องไห้ได้ เศร้าได้ แต่ต้องมีกำลังใจในการใช้ชีวิตนะคะ

พี่เป็นกำลังใจให้ และขอให้พ่อแม่น้องเข้าใจน้องด้วยนะคะ

#2 By พัดทอง on 2008-05-24 23:12

อ่า...พูดยังไงดี...เพราะเป็นคนที่เกิดคนละยุคบางครั้งเค้าก็คิดต่างกับเรานะ

อย่างเราเองก็มีปัญหากับคนที่บ้าน ใครๆก็บอกว่า"ทำไมไม่หันหน้าคุยกันดีๆล่ะ"...ถ้าอีกฝ่ายเขาทำยอมมาพบกันครึ่งทางมันก็คงไม่เป็นปัญหาใช่มั้ยล่ะ

นี่ก็เหมือนกันไง เพราะเราอ่านใจอีกฝ่ายไม่ได้ ถ้าไม่ได้เปิดอกคุยกัน เราก็ไม่มีทางรู้หรอกว่า เขาคิดอะไร

นี่ก็แค่ความเห็นอะนะ แต่จะใช้ได้จริงมั้ยนั้น มันก็อยู่ที่อีกฝ่ายเค้าจะยอมพบกันครึ่งทางรึเปล่า...

*ตรูมีสาระเป็นด้วยแฮะsad smile

#3 By ★☆WindMilL☆★ on 2008-05-25 00:35

เห็นด้วยนะ ที่ว่าแต่ละคนก็มีการแสดงออกที่ต่างกันออกไป
เรื่องรักลูกไม่เท่ากันบ้านเราก็เป็นค่ะ T T
เราก็รู้ตัวดี ว่าเวลามีอะไร แม่จะเข้าข้างพี่ชายเรามากกว่า
แต่เราก็ไม่น้อยใจอะไร เพราะเราก็รู้ ว่ายังไงแม่ก็รักเรา แล้วเราก็รักแม่ด้วย ^ ^

ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็ตาม
ขอให้ผ่านอุปสรรคตรงน้ไปได้โดยไวนะคะ

#4 By K@De_alchemist AS**Kurita& Nana** on 2008-05-25 02:54

.....อย่าคิดมากคับ....คนที่ทุกข์กว่าเรามีอีกเยอะ
คิดซะว่าทุกข์ของเราวันนี้มันจิ๊บๆ ครับ
เมื่อเทียบกับคนอื่น เรายังโชคดีกว่าเขา
ในหลายๆด้าน คิดงี้ได้ ไม่ว่าทุกข์อะไรก็จะคลายคับ

สู้ๆ และหวังว่าจะหายเศร้าในเร็ววัน surprised smile

#5 By p.cobra on 2008-05-25 02:59