...Unspeakable...
posted on 24 May 2008 20:40 by pukull in punch
...Unspeakable...
จะเริ่มต้นด้วยอะไรดี
เอาเป็นว่า เอนทรี่นี้หดหู่
ไม่อยากแบกรับอะไรก็เชิญออกไปซะ
'ขอบคุณค่ะ'
---------------
รู้ว่าทุกคนเคยมีความท้อมาเหมือนกัน แม้จะเป็นคนละเส้นทาง
คนละความหมาย
คนละความฝัน
คนละรูปแบบ
แต่มันก็ถูกเรียกว่า"ความท้อ"
เช่นกัน...
ฉัน ยอมรับ ความท้อ มีอยู่ทุกหย่อมหญ้า
แม้แต่คนที่อยู่สูงระฟ้า ก็ยังท้อได้
ฉันเป็นเพียงแค่เศษดิน หิน ขอนไม้
....กว่าจะอาจเอื้อมถึงฟากฟ้า ก็ท้อ เช่นกัน...
แต่ก่อน ท้อ เมื่อไหร่ ก็มีพ่อแม่ คอยให้กอด
แต่ว่า
ตอนนี้ต่อให้พวกท่านมายืนอยู่ตรงหน้า
ก็กอดไม่ได้
แม้แต่จะพูดด้วย ก็ยังยาก
ไม่ทราบเพราะวัยที่ต่างกันเกินไป จนยากจะเข้าใจ
หรือเพราะไอ่พี่ชายบรรลัย ที่พ่อแม่รักหัวปักหัวปำ
....
จะเหตุผลใดๆ ก็เจ็บเท่ากัน
คิดถึง บางคนอาจใช้กับคนที่อยู่ไกลแสนไกล
แต่ว่า
ตอนนี้ ซึ้งใจแล้ว
ต่อให้อยู่ตรงหน้า ใกล้แค่เอื้อมมือคว้า
คำว่า คิดถึง ก็ยังคงสร้างความเจ็บระทมรวดร้าวราวลมหนาวที่ไร้ซึ่งความปราณี
คิดถึง
คิดถึง
....
ฉันยังคงเฝ้าพรรณาถึงความคิดถึง พร่ำพูดถึงคำว่าคิดถึง ร่ำร้องด้วยความคิดถึง
'คิดถึง'
'คิดถึง'
อย่างนี้เรื่อยไป
ในทุกอณูความคิดที่เอ่อล้นด้วยความคนึงหา
ในทุกช่วงกาลเวลาที่เฝ้าคิดคำนึง
ในกลิ่นไอความเศร้า ความคิดถึง...
พ่อคะ
แม่คะ
ท่านจะรู้ไหม ว่าลูกคนนี้
คิดถึง
ท่าน

เดี๊ยนว่าพ่อแม่ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าลูกรักตัวเอง
แต่แต่ละคนจะมีการแสดงออกที่แตกต่างกันออกไป (อยากเดี๊ยนไล่ปล้ำพ่อตัวเอง 55+)
เอิ้ม..เดี๊ยนก็ปลอบคนไม่ค่อยเป็น
เอาเป็นว่าไปบล๊อกเดี๊ยนสิเคอะ
เพิ่งอัพเอนทรี่ช่วยเพื่อนมนุษย์
55+
#1 By Madam ทรามไว ♥~ on 2008-05-24 21:03